Καλάθης #Final4Vote, Τζέιμς… last year

Ο Κώστας Κουτσαυλής θέτει υπό συζήτηση τα δύο «καυτά» θέματα της επικαιρότητας και μεταφέρει σε άλλο πρόσωπο τα «Γιαννακόπουλε, ξέρεις..» που ακούγονται τις τελευταίες ώρες για τον Μάικ Τζέιμς.

Advertisements

Κάνε τον χαμό και ριξ’ τον στον γυαλό. Αυτή η τάση επικρατεί από τα ξημερώματα της Παρασκευής στις τάξεις των οπαδών του Παναθηναϊκού, οι οποίοι, έπειτα από την οριστικοποίηση του αποκλεισμού τους από τη συνέχεια του Κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο, έλαβαν τρεις γερές… τζούρες αυτοπεποίθησης, παρακολουθώντας την ομάδα-σταθερά να επικρατεί της Μπαρτσελόνα στο άπαρτο κάστρο του ΟΑΚΑ.

Η πρώτη τζούρα ήρθε από το αποτέλεσμα και κυρίως με τον τρόπο που επετεύχθη. Κοιτάζοντας την στατιστική, θα έλεγε κανείς ότι τα 4/22 τρίποντα θα μπορούσαν να αποβούν μοιραία για την ομάδα του Πασκουάλ, αλλά φευ! Η αλήθεια είναι ότι η αστοχία έξω από τα 6.75μ, έφερε προς στιγμήν νευρικότητα στους «πράσινους», δίνοντας στη Μπαρτσελόνα αφορμές για να κρατηθεί ζωντανή, αλλά, όπως είπε και ο Καταλανός κόουτς, από τη στιγμή που η ομάδα έπαιξε έξυπνα, τα «μπετά» από την περιφέρεια ήρθαν σε δεύτερη μοίρα.

Στο δεύτερο μέρος η άμυνα έσφιξε, έγινε πιο επιθετική, με αποτέλεσμα να αυξηθεί ο αριθμός των κερδισμένων κατοχών. Στην επίθεση, η μπάλα γύρισε με υπομονή και πλην των «ζεστών» Καλάθη – Γκιστ, έφτασε μέχρι τον Ίαν Βουγιούκα που έβγαλε εις πέρας την αποστολή που του ανετέθη. Από τη στιγμή δε που ο μόνιμος μπελάς Τόμιτς πήρε την άγουσα για τον πάγκο με 5 φάουλ, οι Καταλανοί πέταξαν «λευκή πετσέτα».

Η δεύτερη αιτία χαράς ήρθε από τη μόνιμη πηγή της, τον Νικ Καλάθη. Ο 28χρονος γκαρντ πραγματοποίησε τη δεύτερη καλύτερη φετινή εμφάνισή του στη διοργάνωση, σκοράροντας 17 πόντους με 8/10 δίποντα, μοίρασε 12 ασίστ (θα μπορούσαν να είναι περισσότερες), έκανε 5 (!) κλεψίματα, κατέβασε 4 ριμπάουντ και υπέπεσε μόλις σε ένα λάθος σε 33 λεπτά συμμετοχής.

Αν υπήρχε αντίστοιχη ψηφοφορία σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τότε οι τοίχοι μας στο Facebook θα γέμιζαν με το hashtag Nick Calathes #Final4Vote. Διότι ο Νικ, δείχνει να έχει τη δίψα αλλά και τη γνώση ώστε να οδηγήσει τους υπόλοιπους μια βόλτα προς το Βελιγράδι…

Τέλος, η τρίτη «ρουφηξιά» χαράς προήλθε από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα από τον Μάικ Τζέιμς, ο οποίος είδε τη νίκη της πρώην ομάδας του, το πανηγύρισε δεόντως, ανεβάζοντας τα ανάλογα ποστ σε Twitter και Instagram, οδηγώντας τους οπαδούς του «τριφυλλιού» σε ντελίριο ενθουσιασμού. Πίσω από τα «Τζέιμς έλα, μας έχει πιάσει τρέλα», υπάρχουν οι πληροφορίες που κάνουν λόγο για επαφές του πρώην παίκτη των Suns με τον Παναθηναϊκό, ωστόσο η υπόθεση φαίνεται ότι είναι πρώιμη και μάλλον έτσι θα παραμείνει…

Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού είναι απαιτητικοί, πάντα θα ζητούν το κάτι παραπανω, πόσω μάλλον όταν πρόκειται για έναν παίκτη που αγάπησαν, έστω και στο τελευταίο κομμάτι της σεζόν, έπειτα από το ένδοξο φινάλε στο ΣΕΦ. Ο ίδιος ο Τζέιμς φαίνεται ότι ψήνεται αρκετά να επιστρέψει, εκτός αν πέρασε ένα βράδυ «πνιγμένος» στις περσινές αναμνήσεις του. Μοιραία, όσο ο ίδιος δεν μπορεί να βρει συμβόλαιο που να τον καλύπτει στο ΝΒΑ, οι φήμες θα φουντώνουν. Ωστόσο, είναι η επιστροφή του Τζέιμς η προσθήκη που τόσο θέλει ο Παναθηναϊκός;

Ο Μάικ Τζέιμς είναι ένας καλαθοσφαιριστής ο οποίος έχει υψηλές δυνατότητες, όμως στον φετινό Παναθηναϊκό, στην ομάδα που έχει ξεκάθαρους ρόλους και στόχους, αποτελεί γρίφο πρώτης τάξης η ερώτηση: «Που θα τον χωρέσουμε στο ροτέισον;».

Ο Πασκουάλ γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους και όπως φαίνεται, η τελική απόφαση για το θέμα θα περάσει από εκείνον, αλλά ποιος θα θελήσει να ρισκάρει τη δεδομένη χρονική στιγμή, με την ομάδα να δείχνει «σφηνωμένη» στις ράγες, μια προσθήκη, που επ’ ουδενί δεν χαρακτηρίζεται ως αμφιβόλου ποιότητας, αλλά τίθεται ένα ερώτημα ως προς την προσαρμοστικότητά του.

Ο Τζέιμς είναι υπερόπλο επιθετικά, όμως ποιος μπορεί να εγγυηθεί ότι θα βάλει τον εαυτό του σε καλούπια, ερχόμενος ξανά στην Ελλάδα; Τα καλούπια και ρόλοι, που με τόσο κόπο μοιράστηκαν φέτος, έχουν ουσιαστικά φέρει την ομάδα σε μια εξαιρετική ρότα, ωστόσο οι ισορροπίες είναι πανεύκολο να διαρραγούν, καθώς το περίσσιο συνήθως χαλάει το ίσιο. Εάν σώνει και ντέ θα πρέπει να υπάρξει κάποια προσθήκη, θα ήταν προτιμότερο να συμβεί στη γραμμή των ψηλών, με έναν δυναμικό παίκτη-ρακέτας, σε διαφορετικό στυλ από τους υπόλοιπους, τύπου Ντάνστον, Μπιρτς και τα συναφή.

Εν κατακλείδι, εάν η εν λόγω στήλη θα έπρεπε να κινηθεί βάσει… μόδας και να απευθύνει ένα κάλεσμα στον ισχυρό άνδρα της ΚΑΕ, με το γνωστό «Γιαννακόπουλε, ξέρεις», σίγουρα δεν θα αφορούσε τον Μάικ Τζέιμς, ίσως ούτε τον ψηλό που έχει ανάγκη το ρόστερ, αλλά τον Νικ Καλάθη.

Με εμφανίσεις όπως η χθεσινή και με τον ίδιο να διάγει την καλύτερή χρονιά της καριέρας του, είναι δεδομένο πως το καλοκαίρι, οι μνηστήρες θα πέσουν σαν τα «σκυλιά» πάνω από τον ομογενή γκαρντ. Εάν ο Παναθηναϊκός θέλει να σφραγίσει το μέλλον του, τότε θα ήταν προτιμότερο να σπεύσει για να κλειδώσει την παρουσία του Καλάθη στην Ελλάδα δια… μπασκετικού βίου.

Κι αν ακόμη υπάρχουν γκρίνιες για τα 2 εκατ. Ευρώ τα οποία κόστισε, τότε συγγνώμη, αλλά βάσει ικανοτήτων και φόρμας, ο Νικ δεν αξίζει τα λεφτά του, αλλά πολλά περισσότερα…

Οργάνωση για γέλια

Ο Δαβιδ Πάλλης σχολιάζει τις φήμες που θέλουν τον Τάκη Λεμονή να αποχωρεί από την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού.

Χρόνια Πολλά και καλή χρονιά σε όλους κι όλες. Η χρονιά για τον Ολυμπιακό μπήκε κάπως επεισοδιάκα με το να προκυπτει ξαφνικά θέμα προπονητή και την απόλυση ή μη του Τάκη Λέμονη. Για εμένα η ιστορία αυτή έχει δύο αναγνώσεις.

Καταρχήν αυτό που γίνεται στον Λεμόνη δεν το αξίζει το όνομα και η ιστορία του, καθώς και όσα έχει προσφέρει και ως ποδοσφαίριστης και ως προπονητής στον σύλλογο του Πειραιά. Πρέπει να παρθεί μια απόφαση από την διοίκηση. Θα υπάρξει στήριξη ως το τέλος στον Τάκη ή στο πρώτο στραβό αποτέλεσμα θα γράφονται δεξιά και αριστερά πιθανοί αντικάταστατες;

Είναι ανεξήγητο πως προέκυψε θέμα προπονητή. Στην αρχή πανηγύριζαν στον Ολυμπιακό τον άτυπο τίτλο του Πρωταθλητή χειμώνα και την αλλαγή της ιστορίας στο πρωτάθλημα, όταν η ομάδα βρέθηκε στο φάσμα του – 8 έχει βρεθεί στο τέλος του πρώτου γύρου στο +1, και τώρα ο Sir Takis είναι στην πόρτα της εξόδου;

Οσο κι αν τον συμπαθώ δεν θα αγιόποιησω κάποιες καταστάσεις που θα μπορούσε να τις χειριστεί διαφορετικά. Στο κάδρο μπαίνουν 3 πράγματα που μπορεί να υπήρξε σκέψη για αλλαγή στην τεχνική ηγεσία. Το ντέρμπι με τον ΠΑΟ που ο Ολυμπιακός κατέβηκε πιο πολύ φοβισμένα από ότι κατέβηκε στο Καμπ Νόου, η κακή εικόνα στον «τελικό» πρόκρισης για το Europa League στο ματς με την Σπόρτινγκ στην Πορτογαλία και τα συχνά περιστατικά στα αποδυτήρια. Από όλα αυτά το πιο σοβαρό για εμένα είναι το τελευταίο.

Σε αυτό το θέμα είμαι κάθετος ότι πλέον τον Τάκη Λέμονη οι περισσότεροι παίκτες δεν τον υπολογίζουν, κι αυτό δεν φτιάχνεται ούτε διορθώνεται από την μία μέρα στην άλλη. Κι όσο γίνονται περιστατικά μέσα στην ομάδα και αφήνονται να περνάνε έτσι, αυτά θα συνεχίζουν να γίνονται.

Επίσης μην ξεχνάμε ποτέ ανέλαβε και ο Τάκης Λέμονης τον Ολυμπιακό που άλλοι προπονητές θα έτρεμαν. Μετά από την ήττα με την ΑΕΚ και και αμέσως πριν από το ματς με τη Γιουβέντους στην Ιταλία που όσοι ασχολούμαστε με το ποδόσφαιρο λέγαμε «με 4 θα είμαστε ευχαριστημένοι». Κι όμως στο πρώτο ματς με Λεμόνη στον πάγκο έκανε μια αξιοπρεπή εμφάνιση και γενικά στον όμιλο η κατάσταση δεν ξέφυγε κι ας γράφει η ιστορία 1 πόντο. Να αναλογιστουμε λίγο με τι ομάδες παίζαμε, γιατί ακόμα και για την Σπόρτινγκ που γίνεται κριτική, στο χορτάρι έδειξε τουλάχιστον δύο κλάσεις πάνω από τον Ολυμπιακό.

Τέλος, πιστέυω η αλλαγή προπονητή αν γίνει τώρα θα είναι εγκληματικό λάθος. Το timing δεν είναι σωστό, όταν έχει γυρίσει το πράγμα στο πρωτάθλημα η ομάδα και είναι πρώτη. Αν όμως δεν υπάρχει στήριξη πραγματική από την διοίκηση και στο πρώτο στραβό πέσουμε πάνω του να τον φάμε, ναι τότε καλύτερα να γίνει.

Ο Τζέιμς που (δεν) θέλεις και ο -απλησίαστος- Σενγκέλια

Ο Κώστας Κουτσαυλής γράφει για τα δύο ζητήματα που απασχολούν τον κόσμο του Παναθηναϊκού.

Το ΝΒΑ έχει αποδείξει πολλάκις στο παρελθόν και συνεχίζει να παρατάσσει στο τραπέζι τη διαφορετικότητά του ως δομή, ως οργανισμός και ως εν γένει νοοτροπία, σε σχέση με τα καθ’ ημάς. Τα λεφτά πέφτουν αλόγιστα από τον ουρανό, τα συμβόλαια έχουν πάρει την ανιούσα, το θέαμα είναι πάνω από κάθε σκοπιμότητα και ο γενικός αρχηγός (GM) είναι πάνω από κάθε ιδιοκτήτη (στις περισσότερες των περιπτώσεων).

Πέραν των υπολοίπων, το Association που ευθύνεται για τη δημιουργία του «μαγικού κόσμου», όπως συνηθίζουμε να λέμε, δεν είναι πάντα η «Γη της Επαγγελίας» για τους επίδοξους και θαρραλέους παίκτες (βλέπε Τζέιμς), αλλά ένα καζίνο με αρκετές ευκαιρίες και σκαμπανεβάσματα.

Χάρη στη λογική της «ρουλέτας» και των στιγμιαίων αποφάσεων, βρεθήκαμε να συζητάμε χρονιάρες μέρες για τον Μάικ Τζέιμς, ο οποίος στο παρά ένα κατάφερε να εξασφαλίσει συμβόλαιο στους Σανς και είδε λίγες ημέρες αργότερα τους πορτοκαλί τον αποδεσμεύουν, προτιμώντας τον Κανάαν. Πλέον, ο free agent Τζέιμς αναζητά τον επόμενο σταθμό της καριέρας του και μοιραία το όνομά του επανήλθε στην ατζέντα του Παναθηναϊκού.

Ο… τρελό Μάικ κατάφερε στο φινάλε της περασμένης περιόδου να γείρει προς το… άκρως θετικό την πλάστιγγα της εμπιστοσύνης των οπαδών του «τριφυλλιού», οι οποίοι τον είδαν με στραβό μάτι πέρσι το φθινόπωρο όταν βάρεσε… αρβανίτικα το χέρι του και το ράγισε πάνω στα νεύρα του, μένοντας εκτός δράσης για αρκετό καιρό. Στην πορεία προέταξε την -καλή πλευρά- της τρέλας του, πέτυχε τα buzzer beater του, μίλησε στα δύσκολα και έφυγε από την Ελλάδα με ένα νταμπλ και αρκετά όνειρα.

Οι τελευταίες εξελίξεις επανέφεραν στο προσκήνιο το θέμα Τζέιμς, όμως πόσο απαραίτητος θα ήταν στη φετινή βερσιόν του Παναθηναϊκού;

Πέραν της ενδεδειγμένης ικανότητας του Τζέιμς στο σκοράρισμα, αλλά και της ηγετικής φύσης του, στοιχεία τα οποία κάθε σώφρων μπασκετόφιλος οφείλει να αναγνωρίσει, στην πραγματικότητα δεν φαίνεται στον ορίζοντα κανένα στοιχείο το οποίο θα μπορούσε να βοηθήσει εμπράκτως τον φετινό Παναθηναϊκό στις επιδιώξεις του, άμα τη επιστροφή του 27χρονου γκαρντ.

Ο Τσάβι Πασκουάλ έχει δημιουργήσει ένα σύνολο το οποίο διαφέρει παρασάγγας από την περσινή δομή. Έπειτα από αρκετό κόπο και ηχηρά «χαστούκια», με μεγαλύτερο αυτό της ΑΕΚ, άπαντες φαίνονται να έχουν καταλάβει τον ρόλο τους, πράττοντας αναλόγως, κάτι που άλλωστε φάνηκε στα παιχνίδια που έλειψε ο Καλάθης. Οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι, τα κουκιά περισσότερο μετρημένα από πέρσι και η προσθήκη του Τζέιμς, η οποιουδήποτε καλαθοσφαιριστή με τα χαρακτηριστικά και κυρίως το attitude του, περισσότερο θα μάγκωνε και λιγότερο θα ωφελούσε τον φετινό Παναθηναϊκό.

Ο Παναθηναϊκός του 2018 έχει τις σταθερές του (Καλάθης – Γκιστ – Ρίβερς) και ως έναν βαθμό τη… νοικοκυροσύνη του, η οποία θα διαταραχθεί με μια ενδεχόμενη προσθήκη ενός παίκτη που δύσκολα θα συμβιβαστεί με ρόλους 10-15 λέπτου, ελέω χαρακτήρα αλλά και φύσης παιχνιδιού. Όσοι θυμάστε τα περσινά, ο Τζέιμς δυσκολεύτηκε σε αρκετές περιπτώσεις να συνυπάρξει με τον Νικ στο παρκέ, καθώς ήθελε αρκετή ώρα τη μπάλα στα χέρια του.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, ο Παναθηναϊκός του σήμερα δεν χρειάζεται έναν combo-guard, εκτελεστή+πλειμέικερ, όπως είναι ο Τζέιμς, καθώς έχει φροντίσει να βρει τα πατήματά του είτε με τον Ρίβερς, είτε με τον ανεβασμένο Παππά, είτε με τις βοήθειες του Λοτζέσκι που ανεβαίνει. Παράλληλα, περιμένει τον Ντένμον ο οποίος στα δύο ματς με Μακάμπι και Ερυθρό Αστέρα έδειξε να ξυπνά.

Σε γενικές γραμμές, η ανάλυση που γίνεται κινείται στη σφαίρα του… φανταστικού, καθώς από τη μια πλευρά ο Τζέιμς συνεχίζει να θέτει σε προτεραιότητα το όνειρο του ΝΒΑ, εκείνο που άλλωστε τον παρακίνησε να αφήσει τη δόξα του Παναθηναϊκού και να ρισκάρει μέχρι να τα καταφέρει. Όπως μάλιστα φαίνεται, ο τρελό-Μάικ γυρίζει την πλάτη ακόμη και στα πλουσιοπάροχα κελεύσματα της Κίνας, ώστε να βρει το λιμάνι του σε μια λίγκα που, αποδεδειγμένα του ταιριάζει.

Αν σώνει και ντε θα έπρεπε να υπάρξει κάποια προσθήκη στον Παναθηναϊκό, θα ήταν στη γραμμή των ψηλών. Τη μοναδική ζώνη η οποία προκαλεί τις περισσότερες σκέψεις στον Τσάβι Πασκουάλ, καθώς πίσω από τον Γκιστ και τον Σίνγκλετον, τα δύο… 4.5άρια, υπάρχει ο φιλότιμος μεν, ειδικών καταστάσεων, Βουγιούκας και ο άγουρος Όγκαστ.

Πολλοί λένε ότι ένα πεντάρι με δυνατότητες θα έφερνε τον Παναθηναϊκό ένα βήμα πιο κοντά στο Final-4, μια διαπίστωση που δεν είναι απόλυτα σωστή, ούτε και εντελώς λανθασμένη. Στο φτωχό μου το μυαλό, στο ρόστερ θα ταίριαζε ένας ”Λεκαβίτσιους των ψηλών” όσον αφορά τη νοοτροπία. Ένα αθλητικό πεντάρι με τα υπέρ και τα κατά του, που θα ένιωθε άνετα στο rotation και θα βολευόταν με το αρχικό αίτημα της ποιοτικής ξεκούρασης του Γκιστ.

Βέβαια, τέτοιους παίκτες άντε να τους βρεις. Ο χειμώνας ήταν και είναι πάντα δύσκολος, με τις επιλογές να είναι μετρημένες και τις λύσεις να έρχονται περισσότερο εξ Αμερικής (NCAA) πέραν κάποιων στοιχημάτων που η αποτελεσματικότητά τους είναι στο 50-50. Το τελευταίο όνομα που ακούστηκε είναι εκείνο του Τορνίκε Σενγκέλια, μια λύση περισσότερο για το «4» και λιγότερο για το «5».

Ο Σενγκέλια αποτελεί μια από τις ελάχιστες σταθερές της φετινής Μπασκόνια που ακόμη ψάχνεται, πραγματοποιεί εξαιρετική σεζόν, αλλά το boss των Βάσκων, ο κύριος Κερεχέτα δεν πρόκειται να τον δώσει κοψοχρονιά, από τη στιγμή που γνωρίζει ότι υπάρχουν αρκετά μάτια στραμμένα από το ΝΒΑ.

Ο Παναθηναϊκός απ’ ότι φαίνεται, έκανε το καθήκον του και ρώτησε: «Τον πουλάτε;», αλλά, ξέχωρα από τα όσα έγραψαν οι Σέρβοι, η απάντηση -αν δόθηκε- δεν θα κάλυψε το «τριφύλλι», όπως και τις περισσότερες ομάδες της Euroleague που ίσως κάποτε σκέφτηκαν να ψάξουν το ίδιο.

Ο Σενγκέλια δεν έχει buy-out, η τιμή του περνά από διαπραγματεύσεις και, όσο ποιοτικός κι αν είναι, δύσκολα θα βγει από την τσέπη μιας ομάδας τέτοια εποχή (εκτός αν μιλάμε για την ΤΣΣΚΑ) ένα εξαφήφιο-επταψήφιο ποσό για τη Μπασκόνια κι άλλο τόσο για το συμβόλαιο ενός παίκτη…

Μαφιόζοι με τρίγωνα και μελομακάρονα

Θλίβομαι με τα παιδιά τα οποία είδαν το «φως» τον 21ο αιώνα, διότι δεν πρόλαβαν να ζήσουν -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων- τον «οργασμό» που λάμβανε χώρα κάθε παραμονή Χριστουγέννων.

Η θλίψη μου δεν έχει να κάνει με το εορταστικό μήνυμα που ταξίδευε σε κάθε σπίτι και κάθε γωνιά που έκανε κατάληψη ο μικρός Χριστός, αλλά με το όλο concept που, εν πολλοίς θύμιζε εξόρμηση της Μαφίας.

Με τη διαφορά πως αντί για καλάσνικοφ, τα όπλα είχαν… τριγωνική μορφή και οι ριπές δεν ακούγονταν από τις κάννες αλλά από τη μελωδία. Ωστόσο η δομή των «συμμοριών» που έβγαιναν για κάλαντα, η ιεραρχία μεταξύ των μελών και τα κέρδη που προέκυπταν και εν τέλει διαμοιράζονταν με βάσει την παλαιότητα, εφάπτονταν τέλεια με ορισμένες ιστορίες από τον Νονό.

Εμείς τα παιδιά που γεννηθήκαμε στα 90’s είχαμε την τύχη να συμμετέχουμε, έστω και μια φορά για το γαμώτο, στις… μαφιόζικες αρχαιρεσίες που στήνονταν για μια ημέρα και είχαν δομή, οργάνωση και σαφή στόχο, πέραν της όποιας καυλάντας, που σίγουρα υπήρξε, για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα.

Όλοι έχουμε κάποιο παράδειγμα… εξόρμησης την παραμονή των Χριστουγέννων, όπου βγήκαμε στο… ροποτάνι (κρύο) παρέα με φίλους ή στενούς συγγενείς και πλάνο που θύμιζε τους hitman των κονσιλιέρε. Με τη διαφορά πως δεν φορούσαμε κοστούμια, αλλά ήμασταν ντυμένοι σαν κρεμμύδια.

Το… πανέμορφο της υπόθεσης, όταν την εξετάζει κάποιος υπό το πρίσμα της ενήλικης οπτικής, είναι η… στυγνή επαγγελματική προσέγγιση της ιστορίας από παιδιά που δεν είχαν φτάσει καν τον διψήφιο αριθμό της ηλικίας τους.

Αν θέλετε και μια… κοινωνιολογική προσέγγιση για εμάς, τα τέκνα του 90′, θα μπορούσαμε να πούμε ότι βρεθήκαμε στο ενδιάμεσο μιας πορείας που χανόταν στη λήθη του χρόνου (η παράδοση με τα κάλαντα) αλλά εμποτισμένης με στοιχεία χρησιμοθηρίας και συμφεροντολογίας, ως κοινωνοί της αυτοκρατορίας του ΠΑΣΟΚ.

Αυτή η μπασταρδεμένη λογική μας έκανε να μη βγαίνουμε μόνο για την παράδοση, αλλά και για τα… κέρδη. Για τον λόγο αυτό, κάθε κλίκα που σεβόταν τον εαυτό της, θα έκανε μια πρώτη ”χαρτογράφηση” υποψηφίων στόχων, η οποία διέφερε από παρέα σε παρέα. Άλλοι αποφάσιζαν για τις κινήσεις τους ανάμεσα στο πρωινό γάλα και στο ντύσιμο. Κάποιοι, πιο πραγματιστές, είχαν σχεδιάσει λεπτομερώς την πορεία με τα σπίτια που θα προσεγγίσουν, έχοντας μάλιστα βγάλει και ένα ποσό ως στόχο…

Έπειτα, όταν ερχόταν η ώρα της κρίσης, καθείς είχε τα μπόνους του. Άλλες παρέες είχαν καλλίφωνους, άλλες έβγαζαν μπροστά τον έναν κακομοίρη που ήξερε να παίζει λίγο κιθάρα και τον υποχρέωναν να την πάρει μαζί του ώστε να αυξήσουν τις πιθανότητες για profits. Άλλες παρέες, οι οποίες είχαν μικτή σύνθεση (αγόρια, κορίτσια), έβγαζαν μπροστά τις γλυκούλες κοριτσοπούλες και κέρδιζαν τις εντυπώσεις.

Στο τέλος όμως, όταν ερχόταν η ώρα της… κρίσης, του μοιράσματος των κερδών, δεν έπαιζε κανένα ρόλο το ποιος τραγούδησε καλύτερα ή περισσότερο. Εκεί μιλούσε μόνο η παλαιότητα. Η γαϊδουροφωνάρα του Γιαννάκη δεν είχε καμία σημασία, από τη στιγμή που εκείνος ήταν εννέα ετών και οι υπόλοιποι επτά. Ο Γιαννάκης (τυχαίο όνομα) θα έπαιρνε την πλειοψηφία της δίκαιης μοιρασιάς, γιατί… έτσι.

Για να μην υπερβάλλουμε, υπήρξαν και δίκαιες μοιρασιές (κάπου, κάπως, κάποτε), αλλά όπως συμβαίνει και με τη μαφία, η ιεραρχία και τα χρόνια έπαιζαν τεράστιο ρόλο. Συνήθως, την πλήρωνε ο μικρότερος (αδερφός – ξάδερφος) που μπορεί να μην ήξερε καν να μετρά τα χρήματα και βολευόταν με ένα ποσό υποδεέστερο. Μαφία!

Για να μην τρελαθούμε κι όλας, όσα περιγράφηκαν παραπάνω έχουν και ένα στοιχείο υπερβολής, αλλά λίγο-πολύ, αρκετά στοιχεία ήταν κοινά. Τα παιδιά αυτά που τώρα βρίσκονται στη μέση της τρίτης δεκαετίας τους, ως εν δυνάμει 25άρηδες, βρέθηκαν, χωρίς να το γνωρίζουν, στο… κάστ του Νονού 4, συμμετέχοντας σε ένα… αθώο παιχνιδάκι με τρίγωνα, τραγούδια και γλυκά, αλλά με attitude μαφιόζων.

Ωραίες εποχές…

Η κορυφή δεν έλυσε τα προβλήματα

Τα «θέλω» και τα «πρέπει»του Ολυμπιακού, η «πολιτική» του Τάκη Λεμονή και η απαραίτητη ενίσχυση στο μεταγραφικό παζάρι του χειμώνα. Γράφει ο Δαβίδ Πάλλης.

Άλλον πρωταθλητή χειμώνα περιμέναμε και άλλος… στέφθηκε, μετά την γκέλα της ΑΕΚ με τον Απόλλωνα Σμύρνης και την δύσκολη νίκη του Ολυμπιακού επί του ΠΑΣ, με τους κόκκινους να κατακτούν την πρώτη θέση μετά από 15 στροφές στην Σούπερ Λιγκ. Ναι, μπορεί στατιστικά οποίος παίρνει αυτόν τον τίτλο του πρώτου γύρου να παίρνει το πρωτάθλημα στο τέλος, αλλά για εμένα δεν έχει και πολύ βάση.

Η ομάδα έχει πολλά θέματα και το έδειξε για ακόμη μια φορά με συλλόγους που κλείνονται πίσω με σκοπό να σου καταστρέψουν την ανάπτυξη. Για άλλη μια φορά είδαμε δυσκολία να σπάσει τις αντίπαλες άμυνες. Κι ας έβαλε μέσα ο Τάκης Λεμονής τρία δεκάρια για αυτό τον ρόλο, όπως έκανε στο Αγρίνιο και του βγήκε στο δεύτερο ημίχρονο. Δεν θα σου βγαίνει πάντα όμως γιατί άλλο στυλ ποδοσφαίρου παίζει ο Παναιτωλικός, άλλο τα Γιάννενα.

Το μοναδικό που κρατάμε είναι η επιστροφή στην κορυφή, όταν οι άλλοι δεν αντέχουν και γονατίζουν και το μέταλλο Πρωταθλητή που βγάζει ο σύλλογος όταν χρειάζεται. Η ομάδα έχει πολλά θέματα να λύσει, κύριο για εμένα τα αποδυτήρια που φαίνεται να τα έχει χάσει ο κόουτς, και λέω τα έχει χάσει γιατί είναι παραπάνω από ένα τα σκηνικά.

Η αρχή έγινε με τον Σεμπά που στην αλλαγή με την Γιούβε έφυγε από το γήπεδο. Στην συνέχεια στο ματς με τον Απόλλωνα όταν βάζει δύο γκολ μετά από αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο, ο Καρίμ Ανσαριφάρντ αγνοεί τον αντιπρόεδρο του Ολυμπιακού Σάββα Θεοδωρίδη που μπήκε στο γήπεδο να τον συγχαρεί. Τέλος, ήταν το τελευταίο με τον Πάρντο και τον Τζούρτζεβιτς και την μη πάσα του πρώτου στον δεύτερο και στο τέλος του ματς. Ενώ όλη η ομάδα χαιρετούσε τον κόσμο ο Πάρντο είχε φύγει για τα αποδυτήρια. Άλλες εποχές αυτοί οι παίκτες που έχουν μουτράκια και νευράκια, ούτε έξω από το γήπεδο δεν θα είχαν θέση.

Όταν παρέλαβε την ομάδα ο Λέμονης ήταν στο φάσμα του -8 και τώρα βρίσκεται στο +1. Η ομάδα δείχνει μαζεμένη, βγάζει μέταλλο κερδίζει έστω και δύσκολα τα παιχνίδια. Για να γίνει όμως μια χρονιά επιτυχημένη θα χρειαστούν πολλά πράγματα. Καταρχήν ενίσχυση σε καίριες θέσεις που βγάζει ματιά ότι θέλει.. Με την φυγή του Μπεν και ίσως του Σέμπα η ανάγκη για δύο εξτρέμ είναι επιβεβλήμενη, όπως και ένα μπακ από για να έχει να ξεκουράζεται ο Κούτρης. Αν φύγει ο Οφόε θέλει σίγουρα και εκεί έναν παίκτη.

Επίσης πρέπει να υπάρξει βελτίωση, όπως ανέφερα και παραπάνω, στο θέμα αποδυτηρίων να μην βγουν προς τα έξω ξανά τέτοια φαινόμενα.

ΥΓ1 :Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές σε όλους με τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Υγεία, ευτυχία και λίγο παραπάνω τύχη δεν θα βλάψει κανέναν μας.

Στο Βελιγράδι θα ‘ναι (πιο) ωραία την άνοιξη…

Το Βελιγράδι έχει τις χάρες του και τον χειμώνα, αλλά τα πάντα θα είναι πιο ωραία εάν το ταξίδι του Παναθηναϊκού στην Σερβία επαναληφθεί και τον Μάιο. Γράφει ο Κώστας Κουτσαυλής.

Δεν άλλαξε η φύση της στήλης, ούτε πρόκειται να διαβάσετε έναν ταξιδιωτικό οδηγό για το (πανέμορφο) Βελιγράδι, μια πόλη που βρίσκεται στη γειτονιά μας και διαθέτει περισσότερες χάρες απ’ ότι μπορεί να φανταστεί ο κοινός νους.

Σημασία έχει ότι ο Παναθηναϊκός έκανε check in από το «Ελ. Βενιζέλος» για το «Νίκολα Τέσλα» χωρίς δύο… απαραίτητες βαλίτσες (Καλάθης – Παππάς), έστω κι αν η δεύτερη έφτασε στον προορισμό της σε πείσμα όλων, έχοντας να αντιμετωπίσει μια… πρώην «αγάπη» έτοιμη για εκδίκηση (Φελντέιν), εχθρική ατμόσφαιρα, αλλά και το «φάντασμα» που τον κυνηγά μακριά από το ΟΑΚΑ. Μπορεί φέτος να έχει… ξεθωριάσει κάπως η φοβέρα του, όμως ο Παναθηναϊκός δεν το έχει αποτινάξει πλήρως.

Στην κολασμένη «Αλεξάνταρ Νίκολιτς Αρένα», ή για τους παραδοσιακούς, «Χάλα Πιονίρ», ο Παναθηναϊκός έβαλε τα θεμέλια από νωρίς. Όχι με επιθετικό… ροντέο, όπως κόντρα στη Μακάμπι, αλλά με παιχνίδι ελέγχου, στοχευμένων επιθέσεων και… ευαγγέλιο την άμυνα. Αυτή τη φορά, ο Λούκας Λεκαβίτσιους δεν βγήκε μπροστά για να γίνει ο «Χ Factor», όμως έδωσε το «χρίσμα» στον Μάρκους Ντένμον.

Ο Αμερικανός, θιασώτης του #Godfirst, όπως αναφέρει συχνά στα ”τιτιβίσματά” του, επέλεξε αυτή τη φορά να κάνει -κατά παράφραση- χρήση του επωνύμου του (Ντε-ν-μον) και όχι των αρχών της πίστης του. Εν τέλει αποδείχθηκε πιο… διάβολος και από τους διαβόλους που βρέθηκαν στις εξέδρες, φωνάζοντας για τον… Ολυμπιακό επί 40 λεπτά.

Ο Ντένμον αναφέρθηκε πρώτος, διότι ήταν η σημερινή αποκάλυψη, ο άσος στο μανίκι του Τσάβι Πασκουάλ. Οι δεκαέξι πόντοι του «κούμπωσαν» υπέροχα με τους αντίστοιχους του ιπτάμενου Γκιστ, ο οποίος διανύει περίοδο εξαιρετικής φόρμας. Οι δυο τους, έδωσαν το «έναυσμα» για το τελικό 69-63, σε μια βραδιά που ο Ρίβερς «σίγησε», τσαντισμένος από τα φάουλ που του χρεώθηκαν, και ο Παππάς πάλευε περισσότερο με την αμυγδαλίτιδα παρά με τους αντιπάλους του.

Στον αντίποδα, η «πρώην αγάπη» που αναφέρθηκε παραπάνω, ο αναβαθμισμένος Τζέιμς Φελντέιν, πάσχιζε για να δείξει στον Τσάβι Πασκουάλ το ότι έκανε λάθος που τον άφησε να φύγει το καλοκαίρι. Έβαλε 21 πόντους, έτρεξε, πάλεψε, έγινε μέχρι και οργανωτής της εξέδρας, αλλά η φιλότιμη προσπάθειά του έπεσε στο κενό, διότι οι «πράσινοι» είναι πλέον… αλλού.

Θανάσης – Γκιστ και Σίνγκλετον συνέθεσαν μια τριάδα «φόβητρο» στην άμυνα, προτού αναλάβει δράση ο Γκάμπριελ, ορμώμενος από τα φάουλ που είχαν φορτωθεί στην καμπούρα τους οι δύο Αμερικανοί. Στο τελευταίο δεκάλεπτο μάζεψε ό,τι κινούταν στον «αέρα», έβαλε και ένα κρίσιμο τρίποντο διακόπτοντας την αντεπίθεση της Ζβέντα και… όλα καλά!

Με αυτόν τον τρόπο, ο Παναθηναϊκός των 15 λαθών, αλλά και των 15 ασίστ, πέρασε αλώβητος από μια έδρα που, φέτος δεν είναι και τόσο στα φόρτε της, αλλά δεν παύει να αποτελεί κολαστήριο και φόβητρο για πολλούς. Οι δέκα νίκες μοιάζουν ως το τέλειο πρελούδιο για το φινάλε του 2017, το οποίο θα παιχτεί στη Βαλένθια.

Έχοντας «στρογγυλοκαθίσει» στην τετράδα, οι «πράσινοι» θα ταξιδέψουν στην Ισπανία στις 28 του μηνός προκειμένου να προσθέσουν άλλη μια νίκη στο τσουβάλι και να υποδεχθούν το 2018 με ανεβασμένη ψυχολογία και πρακτικά εχέγγυα για την εδραίωσή τους στην τετράδα.

Η αποστολή του Παναθηναϊκού θα αποχωρήσει σε λίγο από την πανέμορφη πρωτεύουσα της Σερβίας, με την ευχή να επιστρέψει την άνοιξη. Τότε, θα έχει την ευκαιρία να βολτάρει στις όχθες του Σάβα και του Δούναβη, να αφήσει τον Ντένμον στον θεόρατο ναό του Αγίου Μάρκου ώστε να προσευχηθεί, να κάνει τον περίπατό του στο Στάριγκραντ (παλιά πόλη), για να φτάσει εκ νέου στο γήπεδο που άλωσε απόψε.

Το Final-4 φαντάζει αρκετά κοντά, αλλά παράλληλα τόσο μακριά. Οι ισορροπίες μπορεί να αλλάξουν άρδην στα επόμενα 16 ματς που ακολουθούν. Ωστόσο μέχρι σήμερα, ο Παναθηναϊκός του Πασκουάλ δείχνει ότι εύκολα ή δύσκολα, φέρνει τις καταστάσεις στα μέτρα του.

Κι όλη αυτή η περίοδος… μέλιτος θα συνεχιστεί; Είναι όλα στο χέρι των «πρασίνων», συν την… Αθηνά που θα πρέπει να βάλει και εκείνη το χεράκι της, διότι ως τώρα, ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει -εύκολα ή δύσκολα- να κατακτήσει ό,τι περνά από το χέρι του, πλην εξαιρέσεων (Κάουνας).

Το Βελιγράδι είναι ωραίο τον χειμώνα, αλλά η χάρη του θα είναι πιο διακριτή τον Μάιο, πολλώ δε μάλλον φέτος, που φιλοξενεί το Final-4…

Κατά Λουκά και κατά… Μάρκου το ανάγνωσμα

O Κώστας Κουτσαυλής είδε τον Λεκαβίτσιους να αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά και περιμένει τον Ντένμον να πράξει το ίδιο και στο Βελιγράδι, ελλείψει των Καλάθη – Παππά.

Η θρησκευτική «χροιά» που διέπει τον τίτλο του κειμένου δεν έχει να κάνει με την έκβαση της αναμέτρησης με τη Μακάμπι. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάστηκε ούτε θεούς μήτε και προφήτες για να ξεπεράσει το εμπόδιο των Ισραηλινών, παρά την απώλεια του Νικ Καλάθη.

Άπαντες πήραν το μήνυμα από τη στιγμή που έμαθαν ότι ο -φύσει και θέσει- ηγέτης της ομάδας θα λείψει για τα επόμενα 2-3 παιχνίδια και φρόντισαν να κάνουν ένα βήμα προς τα εμπρός για να καλύψουν τις -αμέτρητες- δουλείες που λάμβαναν χώρα με τον Καλάθη στο παρκέ.

Το μεγαλύτερο βήμα απ’ όλους το έκανε ο Λεκαβίτσιους. Πέραν από τους πόντους που σημείωσε, έδειξε μεγαλύτερη σωφροσύνη στον τομέα της διαχείρισης της μπάλας αλλά και του διαμοιρασμού της, έστω κι αν δεν έφτασε τα νούμερα του Νικ, πράγμα απολύτως λογικό.

Ο Λιθουανός έκανε το «step up» σε μια κρίσιμη στιγμή, έχοντας στο πλάι του τον φορμαρισμένο Γκιστ, τον «καυτό» Ρίβερς και τον Σίνγκλετον, ο οποίος μετά από καιρό έλαβε άκρως θετικό πρόσημο, με αξιέπαινη προσπάθεια στις δύο πλευρές του παρκέ. Το μεγαλύτερο «στοίχημα» για το ματς με τη Μακάμπι, ήταν, όπως και να ‘χει η απόδοση του Λεκαβίτσιους.

Ο «Λέκα» άρπαξε την ευκαιρία από τα μαλλιά, έκανε το δεύτερο καλό παιχνίδι του με τα πράσινα, μετά από εκείνο στο ΣΕΦ και έδειξε ότι έχει το τσαγανό, αν και μικρός το δέμας, ώστε να βάλει πλάτη. Το «κατά Λουκάν Ευαγγέλιο» διαβάστηκε και εμπεδώθηκε απ’ όλους, ελλείψει Καλάθη. Πλέον, σειρά παίρνει το… κατά Μάρκον.

Όπου «κατά Μάρκον», βάλτε Μάρκους Ντένμον, ο οποίος, από κοινού με τις συνθήκες του επικείμενου ματς, αποτελεί τον «νονό» του τίτλου του εν λόγω κειμένου. Ταξίδι στην ομόδοξη Σερβία, με ανάγκη για μπροστάρηδες δύο καλαθοσφαιριστές με τα ανάλογα ονόματα (Λούκας, Μάρκους), με τον δεύτερο να αναδεικνύει αρκετά συχνά τα αποθέματα πίστης του.

Ό,τι έπραξε ο Λούκας για τον Νικ, καλείται να κάνει και ο Μάρκους για τον έτερο Νικόλα του «πράσινου» ρόστερ. Ο #GODFIRST Ντένμον (όπως αναφέρουν συχνά τα ”τιτιβίσματά” του) καλείται να παρουσιάσει το δικό του… Ευαγγέλιο σε μια δύσκολη έδρα, βάζοντας πλάτη ελέω απουσίας Παππά, που παρέμεινε άρρωστος στην Αθήνα.

Το «ξέσπασμά» του στην τέταρτη περίοδο της αναμέτρησης με τη Μακάμπι, όταν πέτυχε δύο απανωτά μεγάλα σουτ και έβαλε τέλος στο απειλητικό σερί των παικτών του Σπάχια (από το -16 το πήγαν στο -7) του χάρισε ένα αποθεωτικό χειροκρότημα από την εξέδρα που ως τώρα τον έκρινε σκληρά.

Παράλληλα, ανέβασε τις «μετοχές» του εν όψει της αναμέτρησης ειδικών συνθηκών του Βελιγραδίου, εκεί όπου καλείται να επιδείξει υπομονή, ψυχραιμία και κρύο αίμα, βάζοντας τα σουτ που -θεωρητικά- του αναλογούν, ίσως και 2-3 παραπάνω, ώστε να βοηθήσει εμπράκτως την ομάδα του.

Το «κατά Λουκάν» Ευαγγέλιο στάθηκε ικανό να «σβήσει» τους Ισραηλινούς. Στο Βελιγράδι θα χρειαστεί και το «κατά Μάρκον», από κοινού με το πρώτο ανάγνωσμα, συνεπικουρούμενο από τους… ιεραποστόλους (Ρίβερς, Γκιστ, Γκάμπριελ, Σίνγκλετον), ώστε ο Παναθηναϊκός να φύγει αλώβητος από μια έδρα-καμίνι, που μπορεί φέτος να… ψιλομπάζει, αλλά δεν παύει να δοκιμάζει όσους επιθυμούν να την αλώσουν.