Φόβος, αυτή η μάστιγα…

Πως αλλιώς θα δώσουμε να σπάσει ο κόσμος ο γυάλινος, αν δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στον δικό μας, ξεχωριστό, μικρόκοσμο;

Advertisements

Ο Γιώργος Καπουτζίδης είναι ένας άνθρωπος με πηγαίο ταλέντο. Ίσως μια από τις τελευταίες καλές «πένες» της ελληνικής τηλεόρασης και του Mega, που μας αφήνει χρόνους. Τα έργα του και η παρουσία του στον χώρο τονίζουν την ευστροφία του και την ικανότητα που έχει να πλάθει ιστορίες πάνω στο χαρτί, για να διασκεδάζει το πανελλήνιο.

Ο Κώστας Τάτσης είναι ένας από τους πιο «ρομαντικούς» ανθρώπους που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Ο πρώην συνάδελφος μα νυν και αεί φίλος διαθέτει μια άποψη για τη ζωή, τις σχέσεις, τον έρωτα, την ανθρώπινη επαφή, που συναντάς μόνο σε… αλλοτινές εποχές, ή στα βιβλία κλασικών συγγραφέων. Έχει δεχθεί κάποιου είδους «μπούλινγκ» από εμένα, στις πολλές συζητήσεις που έχουμε κάνει, για οτιδήποτε ΔΕΝ αφορά τα τετριμμένα.

Οι ατάκες του πρώτου για το bullying, με αφορμή τη συμμετοχή ενός παιδιού στο «Ελλάδα έχεις Ταλέντο» έχουν γίνει viral. Λόγια σταράτα και… στακάτα, που θίγουν εντέχνως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες. Όλα τα παραπάνω έδωσαν έμπνευση στον δεύτερο να γράψει (επιτέλους ρε αδερφέ) ένα εξίσου δυνατό κείμενο, στο οποίο τοποθετείται πάνω στο ζήτημα. Και έδωσε τη βάση για να «πεταχτεί» ο τρίτος, ο υποφαινόμενος, για να πει κι αυτός τη… μαλακία του.

Είτε αποδέχεσαι, είτε όχι τον όρο bullying, σε διαβεβαιώ ότι υπάρχει. Η ορολογία του είναι μεν «ξενόφερτη», αλλά οι πρακτικές είναι ριζωμένες στο θυμικό των Ελλήνων. Μια από τις πρώτες λέξεις που άκουσα από τον περίγυρό μου, είναι το «να μη δίνουμε δικαιώματα». Όρος που δεν προήλθε από την στενή οικογένεια, αλλά ακουγόταν συχνά πυκνά σε περιοχές που, θαρρείς ότι ο γείτονας έχει περισσότερη σημασία από το τι συμβαίνει στο ίδιο σου το σπίτι.

Δεν υπάρχει -κατ’ εμέ- πιο εκνευριστική φράση από το «να μη δώσουμε δικαιώματα», που συνήθως συνοδεύεται από την αντίστοιχη «να μας σχολιάσουν αρνητικά». Δεν λέω να κάνει ο καθένας ό,τι του «καπνίσει», καταπατώντας τα δικαιώματα του άλλου. Ούτε να χορεύει στους δρόμους με το βρακί, σαν τον Πετρόχειλο που είδε την αλήθεια στους Σεξ Πίστολς, προτού συμπορευτεί με τη… Χρυσή Αυγή. Αλλά, διάολε, έχει το δικαίωμα να βρει την δική του αλήθεια και να πορευτεί μαζί της. Δίχως φόβο.

Όλοι έχουμε δικαιώματα πρόσβασης στα βασικά αγαθά και τις υπηρεσίες που πρέπει να παρέχονται. Επίσης, όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία, που είναι το ύψιστο αγαθό για τον εκάστοτε άνθρωπο, αλλά παράλληλα το πιο δύσκολο απ’ όλα για να επιτευχθεί. Μη σας πω ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στη ζωή και τον θάνατο, γιατί τη διαπίστωση αυτή την έχετε ακούσει από παντού, μη σας πω ότι την έχετε χορέψει και σε κάποιο θερινό γλέντι (τούτη η γης που την πατούμε κλπ).

Αυτό που μας «τσακίζει», κάθε έναν ξεχωριστά και συνολικά σαν «αγέλη», δεν είναι το bullying. Ο «μπούλης» είναι μέρος του συνολικού προβλήματος και όχι το ίδιο το πρόβλημα, το οποίο μπορεί να έχει εκατομμύρια συνιστώσες και ρίζες, αλλά κοινή κατάληξη, τον φόβο. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, ο «μπούλης» του σχολείου, της γειτονιάς, της δουλειάς, της πόλης, φοβάται εξίσου με εσένα που δέχεσαι την όποια τρομοκρατία.

Κάθε άνθρωπος φτιάχνει τη δική του περσόνα εκεί έξω. Ξυπνάει το πρωί, πλένει τα μούτρα του και φοράει τη μάσκα του. Όλοι μας έχουμε καταγράψει στο θυμικό περιστατικά που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα, ή που μας πλήγωσαν. Οι περισσότεροι επιλέγουν να τα θάβουν κάτω από τη μάσκα του χιούμορ,  άλλοι με εκείνη της σιωπής και άλλοι με εκείνη της περιθωριοποίησης και της φουλ επίθεσης.

Μπορείτε να επισκεφθείτε χιλιάδες site γνωστικών ανθρώπων οι οποίοι εξηγούν λεπτομερώς τις συνθήκες που επωάζουν περιστατικά bullying, τόσο από τη μεριά του «θύτη» όσο και από εκείνη του «θύματος». Το αποτέλεσμα πάντως είναι το ίδιο. Ο μπούλης και το θύμα, την ώρα της επίθεσης, κουβαλούν δεκάδες φόβους από πίσω τους. Απλά, ο πρώτος, εφαρμόζει το ρητό που αναφέρει ότι η καλύτερη άμυνα, είναι η επίθεση.

Κοινωνικές παθογένειες όπως η συγκεκριμένη, φωλιάζουν στην ψυχή του καθενός και εν μέρει βγαίνουν προς τα έξω. Ο θύτης δεν σέβεται τον συνάνθρωπό του, αλλά πρωτίστως, δεν έχει σεβαστεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Εν τέλει, στο φτωχό μου το μυαλό, το πρόβλημα μπορεί να αναγνωριστεί μέσω των ενεργειών του Καπουτζίδη και των λοιπών επωνύμων που το θίγουν. Αλλά για να λυθεί, ή τουλάχιστον να μπει σε μια ρότα, θα πρέπει καθείς από εμάς, θύτης και θύμα, να βρει λίγο χρόνο με τον εαυτό του. Όλα αυτά, αποτελούν μια διαδικασία άκρατης εσωστρέφειας, που σε αρκετές περιπτώσεις χρίζουν και παρακολούθησης από ειδικούς.

Αλλά εδώ στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη ριζωμένα στα κεφάλια μας ορισμένα ταμπού. Για παράδειγμα, ο ψυχολόγος που είναι απαραίτητος γιατρός στη βόρεια Ευρώπη, εδώ θεωρείται… τρελογιατρός και η απλή αναφορά της ιδιότητας φτάνει να στιγματίσει ένα άτομο ή ένα σπίτι.

Φόβος, κατωτερότητα, ανασφάλεια, ημιμάθεια. Τέσσερις λεξούλες για την καρτέλα που έχουν σαφή ορθογραφία, αλλά υπάρχουν με διαφορετικές μορφές και «σκιές» στα κεφάλια του καθενός. Όπως και στο δικό μου, για να μην σας το παίζω κριτής. Γιατί στο παρελθόν έχω κάνει αυτό το… bullying, αλλά μου έχει επιστραφεί επίσης εις διπλούν.

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο το να προσπαθήσεις να μιλήσεις με ειλικρίνεια στον… εαυτό σου. Αλλά κάποια στιγμή, όλοι μας, οφείλουμε να το κάνουμε. Διότι αλλιώς, η ίδια η ζωή φέρνει έτσι τα πράγματα και καταλήγουμε να καθόμαστε εμείς στο εδώλιο, με δικαστή τις πράξεις μας.

Πως αλλιώς θα δώσουμε μια να σπάσει ο κόσμος ο γυάλινος, αν δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στον δικό μας, ξεχωριστό, μικρόκοσμο;

Ευτυχώς που υπάρχει και ο Γιώργος Καπουτζίδης

Ο Κώστας Τάτσης γράφει για τα σοφά λόγια του Γιώργου Καπουτζίδη για το μπούλινγκ, που σίγουρα πρέπει να ακούσει όλος ο κόσμος.

Υπάρχουν στιγμές που ψάχνεις αφορμές να γράψεις ένα κείμενο, όταν πλέον η δημοσιογραφία έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, και δεν τις βρίσκεις. Κάπου εκεί, κι ενώ νομίζεις πως έχεις στερέψει από ιδέες, έρχεται ένας τύπος, ένας ηθοποιό, ένας κριτής σε σόου της τηλεόρασης, να σου βάλει τα γυαλιά και να σε κάνει να πεις «ναι ρε, αυτό είναι»!

Χάζευα σήμερα στο διαδίκτυο διάφορες αηδίες για να περάσει η ώρα, μέχρι να πάω στη δουλειά. Έπεσα πανω σε ένα βίντεο που ανέβασαν αρκετά άτομα, εκθειάζοντας τον Γιώργο Καπουτζίδη. Έχω μια απορία στο βλέμμα και αμέσως πατάω να δω, τι είπε αυτός ο άνθρωπος και τον «χειροκροτούν» όλοι.

Ο Γιώργος Καπουτζίδης είναι κριτής στο Ελλάδα έχεις ταλέντο, το οποίο προβάλλεται από την τηλεόραση του ΣΚΑΙ. Εκεί εμφανίστηκε ένας πιτσιρικάς από την Πάτρα, ο οποίος είχε γράψει ένα ραπ κομμάτι για το μπούλινγκ στα σχολεία. Μετά το τέλος του τραγουδιού κι ενώ οι άλλοι δύο κριτές είχαν πει αυτά που ήθελαν, τον λόγο πήρε ο ταλαντούχος ηθοποιός.

Ξεκίνησε να ασχολείται με τον όρο μπούλινγκ και με το πόσο ασχολούμαστε όλοι με αυτό το κοινωνικό φαινόμενο. «Και ήθελα να ήξερα, οι γονείς αυτών των παιδιών που ασκούν μπούλινγκ στα αδύναμα παιδιά, δεν ντρέπονται; Γιατί θα έπρεπε να ντρέπονται», είπε σε μια στιγμή με οργισμένη φωνή και αυστηρό βλέμμα ο Γιώργος Καπουτζίδης, κάνοντάς με να γνέψω το κεφάλι μου. Άκουσα όλο τον μονόλογο και έπιασα τον εαυτό μου να λέει «μπράβο» στην οθόνη του υπολογιστή, λες και ο Καπουτζίδης με άκουγε. Μακάρι δηλαδή να το έκανε. Μακάρι να τον βρω μεθαύριο στο δρόμο και να του σφίξω το χέρι. Μακάρι να είχαμε όλοι λίγη από την ψυχή του.

Σέβομαι τη διαφορετικότητα και την επικροτώ. Ο καθένας μπορεί να πιστεύει σε όποιον Θεό θέλει. Να κάνει στο κρεβάτι του ότι θέλει. Να ακούει τη μουσική που του αρέσει. Να είναι βίγκαν, χοντρός, ψηλός, με γυαλιά ή χωρίς. Ένα πράγμα πρέπει να είμαστε όλοι. Άνθρωποι. Να αγαπάμε. Να βοηθάμε. Να μην πληγώνουμε ανθρώπους, ψυχές, συναισθήματα. Να σεβόμαστε τη διαφορετικότητα.

Είχα γράψει παλιότερα πως κι εγώ στο σχολείο είχα δεχθεί μπούλινγκ. Πολλές φορές. Ακόμη και τώρα, που είμαι 25 χρόνων, δέχομαι μπούλινγκ. Στο δρόμο, τη δουλειά. Παντού. Αλλά όπως λέει και ο κύριος Χρήστος, «αν είσαι καλά, τα υπόλοιπα γάμησέ τα». Βέβαια, δεν είναι έτσι τα πράγματα για όλους. Το να αφήνεις όλα τα άσχημα πίσω σου είναι δύσκολο. Θέλει σθένος. Θέλει αναισθησία. Θέλει καλούς φίλους, συντρόφους, γονείς. Όχι ανεγκέφαλους.

Δύο συμβουλές θα σας δώσω. Πρώτον, διώξτε τους μαλάκες από τη ζωή σας και αγαπήστε τους γύρω σας με όλη σας την ψυχή. Δεύτερον, γίνετε σαν τον Γιώργο Καπουτζίδη.

ΥΓ: «Ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ για όσους επιμένουν να μιλούν ανθρώπινα, απλά, λογικά και κατανοητά, σε μια εποχή που ο κανιβαλισμός έχει γίνει συνήθεια».

Να ‘σαι ωραίος, κι όπου σε βγάλει…

Ο Παναθηναϊκός πέτυχε αυτό που φάνταζε ως… ανέκδοτο στα μέσα του Αυγούστου και πλέον, οφείλει -στο κοινό και τον… εαυτό του- να συνεχίσει να είναι… ωραίος. Κι όπου τον βγάλει…

Λίγο πριν από το φετινό ντεμπούτο της ομάδας στη νέα σεζόν, ο Γιώργος Δώνης είχε χρησιμοποιήσει την ατάκα «κάθε Κυριακή κι ένας τελικός». Όσο κι αν ακούγεται κλισέ, ή μια παραλλαγή του κλασικού «προχωράμε βήμα-βήμα», οι συνθήκες δεν επέτρεπαν χρήση διαφορετικής ατάκας.

Να που ο Παναθηναϊκός, προχωρώντας σεμνά, ταπεινά και με το κεφάλι κάτω στο Κορωπί, κατάφερε να αντιστρέψει τα πολλά ντεσαβαντάζ που -στα χαρτιά- είχε, μετατρέποντας τα ματς εντός και εκτός ΟΑΚΑ σε μια γιορτή. Κάθε εβδομάδα, η ομάδα του Δώνη τσεκάρει με ”τικ” όλα τα ”πρέπει” της… to do list που δημιουργήθηκε βάσει συνθηκών από την αρχή της σεζόν.

Σβήσιμο του -6 (τικ). Συσπείρωση του κόσμου (τικ). Νίκες εκτός έδρας (τικ). Ωραίο ποδόσφαιρο (τικ). Ανάδειξη νέων πρωταγωνιστών, κάλυψη της έλλειψης φορ (στα πρώτα ματς), ενσωμάτωση της πιο ”ηχηρής” μεταγραφής… Σε όλα αυτά τα σημεία, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να βάλει (ν) και όχι (x), προσθέτοντας άλλο ένα… πρασινάκι μετά το ματς με τον ΠΑΣ.

Αυτό που έμενε να φανεί, ήταν το πως θα αντιδρούσε η ομάδα σε περίπτωση που δεχόταν γκολ. Τα πράγματα είχαν -λίγο πολύ- αναδειχθεί από την συμπεριφορά των παικτών στο ματς με τη Λαμία, όταν η ισοφάριση έγινε… 3-1. Τώρα όμως, τα δεδομένα ήταν διαφορετικά. Ο ΠΑΣ αμυνόταν πιο αποτελεσματικά, ο καιρός δεν ήταν… ποτέ σύμμαχος και ο τρόπος με τον οποίο ήρθε το 0-1, μόνο να τσαντίσει θα μπορούσε τους παίκτες του Δώνη.

Κι όμως, η αντίδραση ήρθε και μάλιστα με δύο φάσεις καρμπόν, δύο «πετάγματα» από τους σκόρερ. Σέντρα Κουλιμπαλί, κεφαλιά-ψαράκι του Χατζηγιοβάνη, 1-1. Σέντρα Κουλιμπαλί, άμεσο τελείωμα Μακέντα και… φινίτο λα μιούζικα.

Έχει επισημανθεί πολλάκις από αυτή τη στήλη το πόσο γουστάρει ο κόσμος τα πιτσιρίκια και τους υπόλοιπους «πράσινους», αλλά και το πόσες χαρές έχουν φέρει, έστω κι αν είναι νωρίς, αυτά τα παιδιά, προσπαθώντας πρώτα και κύρια, να κάνουν το παιχνίδι τους. Δίχως να καταστρέφουν εκείνο του αντιπάλου, ούτε να προτάξουν τη σκοπιμότητα, παρά το βάρος της φανέλας και των συνθηκών.

Από εδώ και στο εξής τα πράγματα δυσκολεύουν. Το πρόγραμμα της Super League στάθηκε κάπως… γενναιόδωρο στην αρχή, με πέντε παιχνίδια στα… μέτρα της ομάδας. Όμως, τώρα θα αρχίσουν τα δύσκολα, αρχής γενομένης της εξόρμησης στην Τρίπολη.

Και όχι, οι πανηγυρισμοί και οι χαρές δεν πρόκειται να τελειώσουν. Ούτε η προσγείωση θα είναι ανώμαλη. Κάποια στιγμή, ο Παναθηναϊκός θα γκελάρει και αυτό είναι μέσα στη ζωή. Ωστόσο, υπάρχει μια σιγουριά, η οποία πηγάζει μέσα από όλα όσα έχουμε δει μέχρι τώρα, τόσο από τους παίκτες στο χορτάρι, όσο και από την προσέγγιση του Δώνη. Σε ενδεχόμενο στραβοπατήματος, δεν μοιάζει ικανή η μπάλα να πάρει από κάτω την ομάδα.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή στη ζωή -και στο ποδόσφαιρο συνάμα- δεν είναι όλα άσπρα, ούτε όλα μαύρα, ο Παναθηναϊκός έχει από εδώ και στο εξής μια… αποστολή, εφ’όσον έχει βάλει (τικ) στις υπόλοιπες. Να συνεχίσει να είναι ωραίος, να παλεύει κάθε ματς υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, να σέβεται πρώτα και κύρια την προσπάθειά του. Πράγματα που βγάζει ήδη στον αγωνιστικό χώρο.

Όλοι όσοι μιλούσαν για υποβιβασμό, τώρα τρίβουν τα μάτια τους. Και θα συνεχίσουν να μην πιστεύουν (με την καλή έννοια) αυτά που βλέπουν, εάν η ομάδα συνεχίσει να είναι… ωραία στον αγωνιστικό χώρο.

Σε κάθε περίπτωση, τα παιδιά του Δώνη μας έχουν στείλει το σήμα. Είναι σαν να μας λένε: «Μάγκες, απολαύστε το φετινό ταξίδι, κι όπου μας βγάλει». Και παρά τα ντεσαβαντάζ (-6), τις ποινές, τις απαγορεύσεις και την αδυναμία συμμετοχής στην Ευρώπη, τι διάολο, κάπου θα βγάλει αυτή η ιστορία.

Η συνέχεια… επί του αγωνιστικού χώρου!

Έφεραν πίσω τις Κυριακές μας…

Ο Παναθηναϊκός του Γιώργου Δώνη έχει κερδίσει την εκτίμηση της ποδοσφαιρικής Ελλάδας και επανέφερε το αίσθημα της προσμονής σε κάθε «πράσινο» μυαλό, που πλέον περιμένει εναγωνίως την επόμενη εμφάνιση των πιτσιρικάδων.

Από τη στιγμή που έχουν… υπεραναλυθεί όσα συνέβησαν και συμβαίνουν σε εξωαγωνιστικό επίπεδο, θα ήταν κρίμα να μη φανεί η αντιστρόφως ανάλογη εικόνα που παρατηρείται κάθε Σαββατοκύριακο στο γήπεδο.

Μια ομάδα και ένας κόσμος που έχει περάσει τα πάνδεινα, μπορεί πλέον και με τη… βούλα να χαμογελά. Ίσως όχι καθημερινά, καθώς ουδείς δεν έχει καταλάβει το τι συμβαίνει στα διοικητικά και το πότε θα πέσουν επιτέλους οι υπογραφές και κυρίως, πότε θα μπουν τα λεφτά. Τουλάχιστον, η Κυριακή -αλλά και το Σάββατο- μπορεί να ανήκει δικαιωματικά σε κάθε έναν από εκείνους που ακολουθούν αυτή την ομάδα.

Είτε το περιμέναμε, είτε όχι, η ομάδα του Δώνη λογίζεται πλέον ως σύνολο 4×4, με «διπλό» στην πρεμιέρα και τρεις συνεχόμενες τριάρες. Με απολογισμό τερμάτων 10-2, πρώτο σκόρερ τον δεξιό της μπακ με το πλατινέ μαλλί (Γιόχανσον, 3 γκολ), πρώτο σε ασίστ στο πρωτάθλημα τον -παρ’ολίγον φευγάτο το καλοκαίρι- Χατζηγιοβάνη (3), επτά διαφορετικούς σκόρερ, με δύο να ανοίγουν λογαριασμό (Καμπετσής, Χατζηθεοδωρίδης) και τη «βαρβάτη» μεταγραφή να κάνει ντεμπούτο μοιράζοντας ασίστ με… τακουνάκι. Ονείρωξη…

Αυτό το σύνολο έχει καταφέρει να ξεπεράσει τα εμπόδια που άλλοι του έβαλαν, σβήνοντας το -6 και προχωρώντας με σύνεση και αποτελεσματικότητα στον ρεαλιστικό στόχο, που δεν είναι άλλος από το πλασάρισμα στην πρώτη πεντάδα. Κυρίως όμως, η μεγαλύτερη δουλειά, έχει συμβεί στο θυμικό του κάθε ανθρώπου που πονάει αυτή την ομάδα.

Όλοι όσοι δεν ήθελαν -λόγω πίκρας- να ακούν για Παναθηναϊκό το καλοκαίρι, νιώθουν ερωτευμένοι το φθινόπωρο. Βλέπουν τα πιτσιρίκια να βγάζουν γούστα και να αποδίδουν βάσει ταλέντου, που ως τώρα μοιάζει απύθμενο. Παρατηρούν τους «μεγάλους» του ρόστερ να συνυπάρχουν αρμονικά με την… σχολική τάξη και να τραβάνε το «κουπί» μαζί τους. Νιώθουν στο πετσί τους τις δηλώσεις ενός ανθρώπου που πέρασε, δοξάστηκε, περίμενε τη στιγμή του και από φέτος κάθεται στην άκρη του πάγκου του Παναθηναϊκού.

Ο Γιώργος Δώνης είπε, για ακόμη μια φορά, ότι ο ερχομός του στον Παναθηναϊκό ήταν ένα όνειρο. Και το όνειρο αυτό, έστω και σε περίεργες συνθήκες, έχει επιλέξει να το ζήσει, ανεξαρτήτως κατάληξης. Την ίδια στιγμή, δεκάδες χιλιάδες κάτοικοι του λεκανοπεδίου ψάχνονται για τα εισιτήρια του επόμενου ματς και όλοι συνολικά, περιμένουν πως και πως την επόμενη… νεανική παράσταση του Παναθηναϊκού που αποπνέει αγωνιστική υγεία.

Αν μη τι άλλο, αυτά τα παιδιά έφεραν πίσω τις Κυριακές μας…

Κάτι γίνεται εδώ…

Ο Κώστας Κουτσαυλής γράφει για τους αμούστακους πρωταγωνιστές με το τριφύλλι στο στήθος και τα πρόσωπα τα οποία μπορούν να αποτελέσουν έναυσμα ταύτισης στον κάθε έναν από εμάς…

Στη χώρα που αγαπάει το άμεσο αποτέλεσμα και -μέχρι πρότινος- αντάλλασσε με ευκολία ένα πρότζεκτ γεμάτο ταλέντα με την επίπλαστη σιγουριά -μα την άμεση απόσβεση- του 1-0, έχει αποδειχθεί περίτρανα ότι το «τάδε» πιτσιρίκι δεν χωράει εύκολα στην παρέα των «μεγάλων».

Ο Παναθηναϊκός του 2019 δεν είχε άλλη επιλογή. Το ταμείον είναι από καιρό μείον, ενώ οι «καμπάνες» και οι μεταγραφικοί περιορισμοί έπεσαν από νωρίς. Η μοναδική κίνηση που θα μπορούσε εκ των προτέρων να κάνει ο Νταμπίζας, ήταν να πείσει τους ήδη υπάρχοντες ξένους και τους παίκτες άνω των 23 ετών στο να πιστέψουν το νέο πρότζεκτ και να παραμείνουν στον σύλλογο. Όσο για τις μεταγραφές: οι «νομότυπες» προσθήκες έγιναν και με το παραπάνω και πλέον περιμένουμε να δούμε ποιος εν τέλει θα είναι αυτός ο «ένας» από το εξωτερικό που θα έρθει για να πάρει τη φανέλα του βασικού φορ στο «σπίτι» του.

Η ανάγκη πείθει και τους θεούς, αναφέρει το γνωμικό. Η ανάγκη ήταν αυτή που έσπρωξε τον Δώνη ώστε να βάλει μπρος το πρότζεκτ δημιουργίας μιας ομάδας, η οποία θα αποτελείται από ελάχιστα «δυνατά» χαρτιά και δεκάδες άλλα που θα έβγαιναν για πρώτη φορά από το «κουτί» της τράπουλας. Κάπως έτσι αναδείχθηκε ο νέος ρόλος του Χατζηγιοβάνη, παρέμεινε ο Μπουζούκης, μπήκε στο ροτέισον ο Εμμανουηλίδης με τον Μαυρομμάτη, αποκτήθηκε ο Πούγγουρας με τον Καμπετσή…

Το πρώτο αποτέλεσμα αυτής της δουλείας ίσως δεν το περίμενε ούτε ο πιο αισιόδοξος φίλος της ομάδας. Το -6 σβήστηκε στον μίνιμουμ δυνατό χρόνο, η ομάδα μετράει 2×2 νίκες με… αμούστακους πρωταγωνιστές και η εξέδρα ασχολείται με τον Μπουζούκη, τον Χατζηγιοβάνη και μια ντουζίνα… παιδιών. Η ανάγκη που έφερε τον Παναθηναϊκό σε αυτήν την κατάσταση, ενώ βέβαια είχε προηγηθεί η εγκληματική διαχείριση από πλευράς διοίκησης την σεζόν που μας πέρασε.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο να βλέπουμε και να ξαναβλέπουμε τα highlights από τα δύο πρώτα ματς του πρωταθλήματος. Να χαζεύουμε τα γκολ του Μπουζούκη, να χειροκροτούμε τον Χατζηγιοβάνη, να δίνουμε ρισπέκτ στον Εμμανουηλίδη που στην Ξάνθη έχασε δύο τετ-α-τετ αλλά στο ΟΑΚΑ σημάδεψε εκεί που έπρεπε. Επίσης, μας δόθηκε η ευκαιρία να χαμογελάσουμε για την πρώτη εικόνα του Καμπετσή, ο οποίος δεν ήρθε ως «γάβρος», αλλά ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, που πρέπει να στηριχθεί και να χειροκροτηθεί.

Τα «μωρά» του Δώνη δεν βγήκαν από τη «Μασία». Ούτε ο Παναθηναϊκός έγινε ξαφνικά… Μπαρτσελόνα των Βαλκανίων. Όλη αυτή η φουρνιά, αποτελούμενη από αξιοπρόσεκτους ποδοσφαιριστές πέρασε μέσα από τα στάδια των ακαδημιών και έδειξε -μέσω της δουλειάς της- ότι μπορεί να δοκιμάσει το βήμα παραπάνω. Η ανάγκη, οι συνθήκες και η νοοτροπία του τεχνικού team τους έδωσαν τη χρυσή ευκαιρία. Εκείνοι, ως τώρα, φαίνεται να την έχουν πιάσει από τα μαλλιά. Αλλά ακόμη είναι νωρίς.

Η σεζόν δεν έχει καλά-καλά αρχίσει. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι καν… πρώτος, κι ας έχει δύο νίκες και 4-1 σκορ στο ισοζύγιο τερμάτων. Ο δρόμος είναι μακρύς, δύσβατος και θα περιλαμβάνει και αγκάθια, κατραπακιές και διαφόρων ειδών τρικλοποδιές. Τα πρώτα δείγματα πάντως, είναι ενθαρρυντικά. Ποιος άλλωστε δε θέλει να ταυτιστεί με μερικούς νεαρούς που κάνουν σαν τρελοί πανηγυρίζοντας τα γκολ; Που σπεύδουν να αγκαλιάσουν τον κόουτς που θα μπορούσε να είναι ο πατέρας τους; Που κλαίνε όταν χάνουν ευκαιρίες και φέγγουν όταν κερδίζουν;

Στον πολύπαθο Παναθηναϊκό των τελευταίων ετών, μέχρι να βρεθεί οριστική λύση και να φανεί εάν ο εφιάλτης έχει εξαφανιστεί, ο ρομαντισμός και η αθωότητα που αποπνέει το «μπουλούκι» με τους ταλαντούχους πιτσιρικάδες, αποτελεί έναν λόγο για να παρακολουθήσεις αυτή την ομάδα. Να τη στηρίξεις, να τη χειροκροτήσεις και να ταυτιστείς με αυτή λίγο παραπάνω…

Στο πρόσωπο του Γιάννη Μπουζούκη που πανηγύρισε σαν τρελός στην Ξάνθη, στου Εμμανουηλίδη που κάθε κύτταρό του έδειξε τη λύτρωση αλλά και του Χατζηγιοβάνη που δέχθηκε την αγκαλιά του Κουρμπέλη στο πέναλτι, ο καθένας μπορεί να δει τον οποιονδήποτε: Τον γιο του, τον αδερφό του, τον φίλο του και το γειτονόπουλό του. Παν’ απ’ όλα θα δει τη ρομαντική έκφραση του ποδοσφαίρου και τις «ρίζες» του Παναθηναϊκού.

Κάτι γίνεται εδώ, στον Παναθηναϊκό του 2019. Κάτι ενθαρρυντικό πάει να δημιουργηθεί. Το που θα φτάσει και εάν, θα το φανερώσει το μέλλον. Μέχρι τότε, η μονάδα μέτρησης θα είναι η -κάθε- Κυριακή…

Το πρώτο κέρδος, η «ένεση» και το ανοιχτό προσκλητήριο…

Ο Κώστας Κουτσαυλής γράφει για το –υψίστης σημασίας- διπλό στην Ξάνθη, τον πρωταγωνιστή Μπουζούκη, αλλά και το διπλό κέρδος που προήλθε από το αποτέλεσμα.

Κοντεύει να περάσει ένας χρόνος από τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός άρχισε να ανεβαίνει τον δικό τουΓολγοθά, ελέω χειρισμών Αλαφούζου. Σε αυτό το διάστημα, όλοι οι υγιείς ακόλουθοι του συλλόγου, όσοι δηλαδή πονάνε την ομάδα –σε απλά λαϊκά-, έχουν υποστεί αρκετή ταλαιπωρία σε ψυχολογικό επίπεδο. Αίσθημα το οποίο δεν λέει να φύγει από τα «μέσα» του κάθε «πράσινου», όσο εκκρεμεί η υπόθεση της Pan Asia και του Παϊρότζ.

Σε αυτόν τον έναν χρόνο, άπαντες οι Παναθηναϊκοί ανέπτυξαν πάσης φύσεως αμυντικούς μηχανισμούς, ώστε να αντέξουν λογιών-λογιών ταπεινώσεις: Αποκλεισμός από την Ευρώπη, απανωτές αφαιρέσεις βαθμών, το γαϊτανάκι με Βέμερ, την παρολίγον… μεταθανάτια εμπειρία του υποβιβασμού, έστω κι αν αυτός αποφεύχθηκε στο παρά ένα και πολλά άλλα…

Έτσι μπορεί να ερμηνευτεί και το σκηνικό που στήθηκε κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Τα νέα που έρχονταν από το «μέτωπο» δεν ήταν και τα καλύτερα δυνατά: Η Λεωφόρος έγινε… ΟΑΚΑ, ο Παϊρότζ δεν έκλεισε το deal, o Αλαφούζος δεν έφυγε και οι μεταγραφές κινήθηκαν σε μνημονιακά πλαίσια, δίχως την προσθήκη ονόματος που θα κάνει ντόρο.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο μεσημέρι της Κυριακής. Ο Παναθηναϊκός ετοιμαζόταν να μπει στη μάχη, αγωνιζόμενος στα αφιλόξενα Πηγάδια της Ξάνθης και αρκετοί είχαν τονίσει ότι δεν υπάρχει λόγος να δουν το ματς. Για να μην στεναχωρηθούν περισσότερο. Από κοντά, σιγόνταραν και οι στοιχηματικές εταιρείες, που έδιναν το διπλό του τριφυλλιού σε απόδοση… έκπληξης (5+ μονάδες)…

Πέραν της αρχικής δυσπιστίας, οι αμυντικοί μηχανισμοί που αναλύθηκαν παραπάνω, είχαν ορισμένα σωτήρια αποτελέσματα για την ψυχοσύνθεση του κάθε Παναθηναϊκού. Καθείς λογικός κατάφερε να διαχωρίσει τη διοίκηση από την ομάδα, ενεργώντας καταγγελτικά στην πρώτη περίπτωση και υποστηρικτικά στους δεύτερους. Παράλληλα, κάθε βήμα προς την κανονικότητα, έφτασε να πανηγυρίζεται δεόντως… Όπως στην Ξάνθη.

Η περίπτωση Μπουζούκη

Η ομάδα του Δώνη, αποτελούμενη από τον Κουρμπέλη, τον Διούδη και τον Οικονόμου, τρεις ξένους και έξι παίκτες κάτω των 23 ετών, κατάφερε να περάσει νικηφόρα από μια έδρα που ταλαιπωρούσε το τριφύλλι ακόμη και επί πολυμετοχικότητας.

Η ομάδα ειδικών συνθηκών, πέρα από τις πασιφανείς ελλείψεις (στη θέση του φορ), έβγαλε μαχητικότητα, είχε ξεκάθαρο πλάνο ανάπτυξης και προσπαθούσε με ορθολογισμό να φτάσει στα αντίπαλα καρέ. Κι εν τέλει το κατάφερε. Μπόρεσε να πάρει αυτό που ήθελε μέσω της φοβερής έμπνευσης ενός 20χρονου παιδιού, ο οποίος τον Απρίλιο ήταν… σχεδόν παίκτης του Αστέρα Τρίπολης και λίγους μήνες αργότερα ξεκίνησε στο βασικό σχήμα.

Ο Γιάννης Μπουζούκης, με το πάθος που επέδειξε αλλά και τη γκολάρα που πέτυχε, ο Τάσος Χατζηγιοβάνης που φάνηκε να έχει βελτιώσει ορισμένα σημεία του παιχνιδιού του σε σχέση με πέρσι, ο νεοφερμένος Αχιλλέας Πούγγουρας, ο Εμμανουηλίδης που μπήκε αλλαγή και κόντεψε να τελειώσει νωρίτερα το ματς, ο Κουρμπέλης που αποτελεί τη «σταθερά» της ομάδας, ο κινητικός Μουνιέ και οι τίμιοι –κατά συνθήκη- μπακ-χαφ Ινσούα – Κουλιμπαλί, εξυπηρέτησαν άριστα το πλάνο του Δώνη.

Τονωτική ένεση

Πήραν τους τρεις βαθμούς σε μια έδρα γεμάτη παγίδες, μπήκαν με το δεξί στο νέο πρωτάθλημα και το κυριότερο όλων: επανέφεραν την ελπίδα στο θυμικό των οπαδών. Την ελπίδα για σεβαστή πορεία σε μια από τις δυσκολότερες σεζόν της ιστορίας της ομάδας. Την ελπίδα που είχε χαθεί εν μέσω καλοκαιρίας, όταν και βγήκαν μέχρι και υπολογισμοί για το πώς θα σωθεί –αγωνιστικά- η ομάδα.

Το θυμικό του κόσμου του Παναθηναϊκού δέχθηκε μια γερή ένεση ενδορφίνης. Παρέμβαση, ικανή να δώσει το έναυσμα ώστε να προστεθούν όλο και περισσότεροι ακόλουθοι στο άρμα του Δώνη και των παικτών του, που έδειξαν -και επί του πρακτέου- με την εμφάνισή τους, ότι θα σεβαστούν τον Παναθηναϊκό, την ιστορία του και τον κόσμο του.

Η «ένεση» αυτή λειτούργησε ως βάλσαμο για όσους περιμένουν με αγωνία να δουν το τι μέλλει γενέσθαι σε κάθε επίπεδο, αλλά σαφή απάντηση δεν παίρνουν. Τουλάχιστον σε πρώτη φάση είδαν ότι το φετινό ρόστερ και το τεχνικό team θα κάνουν ό,τι μπορούν, κι όπου τους βγάλει…

Τα πρακτικά προβλήματα

Η νίκη στην Ξάνθη αποτέλεσε bonus ψυχολογίας, αλλά δεν εξαφάνισε τα προβλήματα. Το -6 έγινε -3, αλλά και πάλι, η ομάδα παραμένει στο καθεστώς του «μείον». Επίσης το πρόβλημα στην επίθεση παραμένει προς λύση, καθώς ακόμη δεν έχει έρθει ο επιθετικός-κλειδί, ο παίκτης που θα πάρει το αεροπλάνο από τα ξένα και θα φορέσει τα πράσινα για να γίνει σημείο αναφοράς…

Αλλά είπαμε, το κυριότερο στοιχείο όλων, ήταν να ποτιστούν τα πόδια των παικτών του Δώνη με την απαραίτητη πίστη, αλλά και να «ζεσταθούν» οι καρδιές των οπαδών, οι οποίες έχουν παγώσει κατ’ εξακολούθηση από τους χειρισμούς του Γιάννη Αλαφούζου.

Σε πρώτη φάση, ο Δώνης και τα παιδιά του, πέτυχαν αυτόν τον στόχο. Σειρά έχουν οι υπόλοιποι 29. Κάθε εβδομάδα και ένας μεγάλος τελικός, όπως είπε εύστοχα ο κόουτς του τριφυλλιού…

Οι επιλογές που σου αλλάζουν τη ζωή

Μπορεί να μην πέτυχα στις πανελλαδικές, αλλά σας λέω με το χέρι στην καρδιά πως πέτυχα στη ζωή, τη δουλειά και τον έρωτα. Αγαπάτε. Χανόμαστε! Γράφει ο Κώστας Τάτσης.

Καλησπέρα σε όλη την παρέα του Speech Madness. Διακοπές τέλος, κατασκήνωση τέλος (δυστυχώς), άρα τα κεφάλια μέσα με γοργούς ρυθμούς. Δεν λέμε «καλό χειμώνα», λέμε «καλό υπόλοιπο», καθώς το καλοκαίρι δεν θα τελειώσει μέχρι τον Οκτώβρη.

Σήμερα, θα μιλήσουμε για τις… επιλογές και το «μετά». Ξέρετε, αυτές που κάνουμε συνέχεια στη ζωή μας και κάποια στιγμή, μετά από καιρό τις σκεφτόμαστε ή τις ζούμε και λέμε στον εαυτό μας αν είμαστε δικαιωμένοι ή απογοητευμένοι.

Υπάρχουν πολλών ειδών σημαντικές επιλογές που θα κληθούμε να πάρουμε στη ζωή μας. Ξεκινάμε με αυτές του σχολείου, με τον αν μας αρέσει, αν διαβάζουμε, αν εν τέλει θα δώσουμε πανελλαδικές κλπ. Συνεχίζουμε με τις αμέσως επόμενες, οι οποίες έχουν να κάνουν με το πού θα δουλέψουμε και πώς θα βγάλουμε τα προς το ζην για να μπορέσουμε να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Τέλος, μια από τις πιο βασικές επιλογές μας είναι και ο άνθρωπος που θα έχουμε δίπλα μας για το υπόλοιπο της ζωής μας. Να μας ανέχεται στις εύκολες, αλλά κυρίως στις δύσκολες στιγμές μας. Να μας αγαπάει γι’ αυτό που είμαστε και όχι γι’ αυτό που εκείνος επιθυμεί να γίνουμε. Να μην τον νοιάζει το «φαίνεσθαι», αλλά το «είναι».

Δεν κρίνεται μια ζωή από τις πανελλαδικές

Ένα πράγμα που πάντοτε με τρέλαινε στους περισσότερους καθηγητές του σχολείου και του φροντιστηρίου ήταν όταν προσπαθούσαν να σε πείσουν πως αν δεν πετύχεις στις εξετάσεις της τρίτης Λυκείου, θα είσαι για μια ζωή ένα βάρος στην κοινωνία. Ένα «κομμάτι κρέας» που απλά θα περιφέρεται στον πλανήτη Γη.

Ευτυχώς δεν είχα τέτοιους ανθρώπους στη ζωή μου. Εκείνοι που με «μεγάλωσαν» μέσα στις τάξεις και τα θρανία, πάντοτε μου έλεγαν πως «κανείς καλός δεν χάνεται». Μου έλεγαν να διαβάζω. Δεν το έκανα. Και τελικά, όταν δεν πέτυχα στις πανελλαδικές, πάλι «μπράβο» μου είπαν. Τους ευχαριστώ γιατί ήταν, είναι και θα είναι για μένα, πάρα πολύ ψηλά.

Βέβαια, σε κάποιους φίλους μου συνέβη το αντίθετο. Δέχθηκαν αρκετή πίεση από το σχολείο και το φροντιστήριο. Πελάγωσαν με την σκέψη ότι δεν θα πετύχουν και τελικά, όταν δεν πέρασαν εκεί που επιθυμούσαν, αλλά κάπου αλλού, τα άκουσαν από καθηγητές και γονείς. Καθόλου έξυπνο. Καθόλου παιδαγωγικό.

Δουλειά ή σκλαβιά;

Συνεχίζω ακάθεκτος και τώρα θα πιαστώ από τους χώρους εργασίας και τα αφεντικά. Είναι πάρα πολύ σημαντικό να βρεις δουλειά στη ζωή σου. Αυτή θα σου δώσει χρήματα, ασφάλιση, ανεξαρτησία (όσο γίνεται) και κίνητρο για να κάνεις νέα πράγματα. Είναι όμως όλες οι δουλειές εύκολες;

Προσωπικά δούλεψα ως αθλητικός δημοσιογράφος για πέντε χρόνια. Τα καλύτερα-χειρότερα χρόνια της ζωής μου. Γιατί; Διότι πρώτον, γνώρισα ανθρώπους που με βοήθησαν να εξελιχθώ, ακόμη κι αν δεν με ήξεραν. Γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους κάνουμε παρέα μέχρι σήμερα, χτίσαμε μαζί δύο blog κι ένα site και γενικά διευρύναμε τους ορίζοντές μας. Παρέα.

Τώρα πάμε στα δύσκολα του θέματος. Πέντε χρόνια ατέλειωτου άγχους και πίεσης για… 700 γαμημένα ευρώ. Ναι, τόσα πήρα, δεν το κρύβω. Αλλά ούτε το μετανιώνω. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, θα τα ζούσα όλα από την αρχή. Γιατί ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό. Και, πιστέψτε με, από αυτή τη «μάχη» βγήκα νικητής. Με περισσότερη όρεξη και πάθος.

Δυστυχώς λοιπόν, δεν είναι όλες οι δουλειές καλές. Ακόμη κι αν είναι δηλαδή, μετά παίζει ρόλο και ποιον έχεις από πάνω σου. Σχεδόν κανείς δεν σε υπολογίζει. Όλοι το παίζουν… αφεντικά και σε έχουν του «πεταματού», που λέμε και στο χωριό μου. Ευτυχώς και σε αυτό τον τομέα, είμαι απόλυτα ικανοποιημένος. Ξεκίνησα με τρομερούς εργοδότες, στη συνέχεια με συμφεροντολόγους και τώρα με έναν άνθρωπο που πάντα μου λέει «δεν είμαι αφεντικό σου. Αφεντικά είχαν οι δούλοι. Εμείς είμαστε συνεργάτες». Τελικά, πέτυχα ή όχι στη ζωή μου;

Για το τέλος άφησα το καλύτερο. Εντάξει, το σχολείο το τελειώσαμε. Δουλειά βρήκαμε. Τι θέλουμε τώρα; Έναν άνθρωπο δίπλα μας. Να μας αγαπάει γι’ αυτό που είμαστε. Να είναι ρομαντικός και να κρατάει αυτή τη «σημαία» ψηλά. Η οποία, όπως είχα γράψει και πριν από δύο χρόνια, «κυματίζει, ξεθωριασμένη μεν, αλλά ακμαία».

Δεν είναι εύκολο να γίνει αυτό. Μπορεί να ψάχνετε για χρόνια κάτι καλό και να μην το βρίσκετε. Ωστόσο το σημαντικό ξέρετε ποιο είναι; Να μην χάνετε την ελπίδα σας. Διότι στο τέλος θα τον βρείτε αυτό τον άνθρωπο. Εκεί που θα ξεκινήσετε να απελπίζεστε, θα έρθει από το πουθενά και θα ταράξει ευχάριστα τα ήδη ανήσυχα, από απογοήτευση, «νερά» σας.

Θα «τα φτιάξετε», όπως λέγαμε μικροί, με αυτόν που θα είναι «όλη σας η ζωή» και θα το λέει συνέχεια. Θα σας αγαπάει και θα σας λατρεύει πάντα. Με νεύρα, με στενοχώριες, με χαμόγελο, με ήλιο, με βροχή και με… πάρα πολύ χιόνι. Θα λιώνει στην αγκαλιά σας. Θα θέλει να είναι πάντα δίπλα σας, όσο δύσκολο κι αν είναι αυτό. Και όταν έρθουν οι πρώτες έντονες διαφωνίες, ξέρετε ποιος θα νικήσει στο τέλος; Ο έρωτας, διάολε!

Σας εύχομαι από καρδιάς να βρείτε τον άνθρωπο της ζωής σας πολύ σύντομα. Η αληθινή αγάπη και ο μεγάλος έρωτας είναι πράγματα δυσεύρετα στις μέρες μας. Όμως, έτσι και σα «χτυπήσουν την πόρτα», μην διστάσετε να ανοίξετε. Η ευτυχία είναι κοντά.

ΥΓ: Μπορεί να μην πέτυχα στις πανελλαδικές, αλλά σας λέω με το χέρι στην καρδιά πως πέτυχα στη ζωή, τη δουλειά και τον έρωτα. Αγαπάτε. Χανόμαστε!