Φόβος, αυτή η μάστιγα…

Πως αλλιώς θα δώσουμε να σπάσει ο κόσμος ο γυάλινος, αν δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στον δικό μας, ξεχωριστό, μικρόκοσμο;

Advertisements

Ο Γιώργος Καπουτζίδης είναι ένας άνθρωπος με πηγαίο ταλέντο. Ίσως μια από τις τελευταίες καλές «πένες» της ελληνικής τηλεόρασης και του Mega, που μας αφήνει χρόνους. Τα έργα του και η παρουσία του στον χώρο τονίζουν την ευστροφία του και την ικανότητα που έχει να πλάθει ιστορίες πάνω στο χαρτί, για να διασκεδάζει το πανελλήνιο.

Ο Κώστας Τάτσης είναι ένας από τους πιο «ρομαντικούς» ανθρώπους που έχω συναντήσει στη ζωή μου. Ο πρώην συνάδελφος μα νυν και αεί φίλος διαθέτει μια άποψη για τη ζωή, τις σχέσεις, τον έρωτα, την ανθρώπινη επαφή, που συναντάς μόνο σε… αλλοτινές εποχές, ή στα βιβλία κλασικών συγγραφέων. Έχει δεχθεί κάποιου είδους «μπούλινγκ» από εμένα, στις πολλές συζητήσεις που έχουμε κάνει, για οτιδήποτε ΔΕΝ αφορά τα τετριμμένα.

Οι ατάκες του πρώτου για το bullying, με αφορμή τη συμμετοχή ενός παιδιού στο «Ελλάδα έχεις Ταλέντο» έχουν γίνει viral. Λόγια σταράτα και… στακάτα, που θίγουν εντέχνως ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες κοινωνίες. Όλα τα παραπάνω έδωσαν έμπνευση στον δεύτερο να γράψει (επιτέλους ρε αδερφέ) ένα εξίσου δυνατό κείμενο, στο οποίο τοποθετείται πάνω στο ζήτημα. Και έδωσε τη βάση για να «πεταχτεί» ο τρίτος, ο υποφαινόμενος, για να πει κι αυτός τη… μαλακία του.

Είτε αποδέχεσαι, είτε όχι τον όρο bullying, σε διαβεβαιώ ότι υπάρχει. Η ορολογία του είναι μεν «ξενόφερτη», αλλά οι πρακτικές είναι ριζωμένες στο θυμικό των Ελλήνων. Μια από τις πρώτες λέξεις που άκουσα από τον περίγυρό μου, είναι το «να μη δίνουμε δικαιώματα». Όρος που δεν προήλθε από την στενή οικογένεια, αλλά ακουγόταν συχνά πυκνά σε περιοχές που, θαρρείς ότι ο γείτονας έχει περισσότερη σημασία από το τι συμβαίνει στο ίδιο σου το σπίτι.

Δεν υπάρχει -κατ’ εμέ- πιο εκνευριστική φράση από το «να μη δώσουμε δικαιώματα», που συνήθως συνοδεύεται από την αντίστοιχη «να μας σχολιάσουν αρνητικά». Δεν λέω να κάνει ο καθένας ό,τι του «καπνίσει», καταπατώντας τα δικαιώματα του άλλου. Ούτε να χορεύει στους δρόμους με το βρακί, σαν τον Πετρόχειλο που είδε την αλήθεια στους Σεξ Πίστολς, προτού συμπορευτεί με τη… Χρυσή Αυγή. Αλλά, διάολε, έχει το δικαίωμα να βρει την δική του αλήθεια και να πορευτεί μαζί της. Δίχως φόβο.

Όλοι έχουμε δικαιώματα πρόσβασης στα βασικά αγαθά και τις υπηρεσίες που πρέπει να παρέχονται. Επίσης, όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία, που είναι το ύψιστο αγαθό για τον εκάστοτε άνθρωπο, αλλά παράλληλα το πιο δύσκολο απ’ όλα για να επιτευχθεί. Μη σας πω ότι όλοι είμαστε ίσοι απέναντι στη ζωή και τον θάνατο, γιατί τη διαπίστωση αυτή την έχετε ακούσει από παντού, μη σας πω ότι την έχετε χορέψει και σε κάποιο θερινό γλέντι (τούτη η γης που την πατούμε κλπ).

Αυτό που μας «τσακίζει», κάθε έναν ξεχωριστά και συνολικά σαν «αγέλη», δεν είναι το bullying. Ο «μπούλης» είναι μέρος του συνολικού προβλήματος και όχι το ίδιο το πρόβλημα, το οποίο μπορεί να έχει εκατομμύρια συνιστώσες και ρίζες, αλλά κοινή κατάληξη, τον φόβο. Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, ο «μπούλης» του σχολείου, της γειτονιάς, της δουλειάς, της πόλης, φοβάται εξίσου με εσένα που δέχεσαι την όποια τρομοκρατία.

Κάθε άνθρωπος φτιάχνει τη δική του περσόνα εκεί έξω. Ξυπνάει το πρωί, πλένει τα μούτρα του και φοράει τη μάσκα του. Όλοι μας έχουμε καταγράψει στο θυμικό περιστατικά που μας κάνουν να νιώθουμε άβολα, ή που μας πλήγωσαν. Οι περισσότεροι επιλέγουν να τα θάβουν κάτω από τη μάσκα του χιούμορ,  άλλοι με εκείνη της σιωπής και άλλοι με εκείνη της περιθωριοποίησης και της φουλ επίθεσης.

Μπορείτε να επισκεφθείτε χιλιάδες site γνωστικών ανθρώπων οι οποίοι εξηγούν λεπτομερώς τις συνθήκες που επωάζουν περιστατικά bullying, τόσο από τη μεριά του «θύτη» όσο και από εκείνη του «θύματος». Το αποτέλεσμα πάντως είναι το ίδιο. Ο μπούλης και το θύμα, την ώρα της επίθεσης, κουβαλούν δεκάδες φόβους από πίσω τους. Απλά, ο πρώτος, εφαρμόζει το ρητό που αναφέρει ότι η καλύτερη άμυνα, είναι η επίθεση.

Κοινωνικές παθογένειες όπως η συγκεκριμένη, φωλιάζουν στην ψυχή του καθενός και εν μέρει βγαίνουν προς τα έξω. Ο θύτης δεν σέβεται τον συνάνθρωπό του, αλλά πρωτίστως, δεν έχει σεβαστεί τον ίδιο του τον εαυτό.

Εν τέλει, στο φτωχό μου το μυαλό, το πρόβλημα μπορεί να αναγνωριστεί μέσω των ενεργειών του Καπουτζίδη και των λοιπών επωνύμων που το θίγουν. Αλλά για να λυθεί, ή τουλάχιστον να μπει σε μια ρότα, θα πρέπει καθείς από εμάς, θύτης και θύμα, να βρει λίγο χρόνο με τον εαυτό του. Όλα αυτά, αποτελούν μια διαδικασία άκρατης εσωστρέφειας, που σε αρκετές περιπτώσεις χρίζουν και παρακολούθησης από ειδικούς.

Αλλά εδώ στην Ελλάδα, υπάρχουν ακόμη ριζωμένα στα κεφάλια μας ορισμένα ταμπού. Για παράδειγμα, ο ψυχολόγος που είναι απαραίτητος γιατρός στη βόρεια Ευρώπη, εδώ θεωρείται… τρελογιατρός και η απλή αναφορά της ιδιότητας φτάνει να στιγματίσει ένα άτομο ή ένα σπίτι.

Φόβος, κατωτερότητα, ανασφάλεια, ημιμάθεια. Τέσσερις λεξούλες για την καρτέλα που έχουν σαφή ορθογραφία, αλλά υπάρχουν με διαφορετικές μορφές και «σκιές» στα κεφάλια του καθενός. Όπως και στο δικό μου, για να μην σας το παίζω κριτής. Γιατί στο παρελθόν έχω κάνει αυτό το… bullying, αλλά μου έχει επιστραφεί επίσης εις διπλούν.

Σίγουρα, δεν είναι εύκολο το να προσπαθήσεις να μιλήσεις με ειλικρίνεια στον… εαυτό σου. Αλλά κάποια στιγμή, όλοι μας, οφείλουμε να το κάνουμε. Διότι αλλιώς, η ίδια η ζωή φέρνει έτσι τα πράγματα και καταλήγουμε να καθόμαστε εμείς στο εδώλιο, με δικαστή τις πράξεις μας.

Πως αλλιώς θα δώσουμε μια να σπάσει ο κόσμος ο γυάλινος, αν δεν γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει στον δικό μας, ξεχωριστό, μικρόκοσμο;

Author: Κώστας Κουτσαυλής

Η περιέργεια σκότωσε τη βάφλα...

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s